سفارش تبلیغ
صبا

بی نشانه

مرکز تعادلم در این رابطه...

نه تویی که بگویی بمانم یا بروم

نه مخچه ام که بگوید هیچ گاه برنگرد!

مرکز این تعادل ؛سلول های خاکستری قلبی ست که تا انتها سوخته!


نوشته شده در یکشنبه 96/12/27ساعت 6:34 صبح توسط سارا رحیمی| نظرات ( ) |

آخرین کبریت را می کشم...

باز هم نمی سوزد...

عجب رطوبی دارد

_خاطرات من با تو!_


نوشته شده در شنبه 96/12/26ساعت 11:14 عصر توسط سارا رحیمی| نظرات ( ) |

آن فروغی که به لب های تو است

حاصل سوختن و دود شدن های من است

آه گرمی که تو دم می زنی اش

شیره ی جان و نفس های من است

می دهم جان به تو و جان خودم می سوزد

تا دم مرگ همین منظره همپای من است

می تکد از سر انگشت تو خاکستر من

زیر پای تو از این بعد دگر جای من است

اینکه بیهوده چراثانیه ها سوخته ام؟!

بی جواب است !نه پایان معمای من است!

 


نوشته شده در شنبه 96/11/28ساعت 5:35 عصر توسط سارا رحیمی| نظرات ( ) |

یک سایه ی بی انتها در دوردستی تو

هرجا که من سر می زنم انگار هستی تو

هم دور هم نزدیک !یک تصویر نامفهموم...

در ارتفاع خاطرم بالا و پستی تو

می بینم از اینجا سراب دور بودن را

اینبار هم وهم است یا آنجا نشستی تو؟!

این انعکاس زخم های کهنه ی ما نیست؟!

تصویر می بینم چرا،هر جا شکستی تو؟!

من می شناسم یا که نه تصویر هایت را؟!

هشیار باشی بهتر است انگار مستی تو

پایان ندارد بی امان می آید این وهم است

هم اولی هم آخری جام الستی تو!!!

 

 

 


نوشته شده در شنبه 96/11/28ساعت 10:12 صبح توسط سارا رحیمی| نظرات ( ) |

هر دم به طریقی دل من می شکند

جز مهر و طریق آشنایی با تو

دائم چو گدایان در درگاه توام

هر ثروت و ملک و پادشاهی با تو

من بندگی تو را به دل خواهم کرد

معبودی و بخشش و خدایی با تو

دل می دهم و تمام دارایی خویش

دل بردن و ناز و دلربایی با تو

در بند تو می افتم و یک حبس ابد

سر رشته رنجیر و رهایی با تو

من فصل زمستانم و در فکر بهار

هم موسم وصل و هم جدایی با تو


نوشته شده در جمعه 96/11/27ساعت 12:3 عصر توسط سارا رحیمی| نظرات ( ) |

پیکر بی جان صد پروانه؛ما

عاشق مجموعه ی صد رنگ؛او

عاشق ما می شود دیوانه وار

هر دمی سرگشته ی یک رنگ او

دلربایی می کند پیش از فریب؛

عاشق زار و بسی دلتنگ ؛او

ما همه سرگشته ی او هر زمان

لیک دارد ماجرای سنگ او

هر کسی از پشت خنجر می زند 

می زند از رو به رو نیرنگ او

ما به دامش مایل اما وقت دام؛

می شود با نبض ما در جنگ او

می کشد ما را همین دلدادگی

دلربایی می کند با ننگ او!!!


نوشته شده در جمعه 96/11/27ساعت 10:7 صبح توسط سارا رحیمی| نظرات ( ) |

جز ماهی ،آنکه تنگ خودش ترک می کند

آیا بود کسی که مرا درک می کند؟

کی می رسد به پهنه ی دریا بدون آب؟!

وقتی مدام مغلطه ی مرگ می کند؟!


نوشته شده در دوشنبه 96/11/23ساعت 5:11 عصر توسط سارا رحیمی| نظرات ( ) |